autoreis naar wintersport

Onze autoreis naar wintersport in Bolsterlang

Zaterdagochtend 5:15 uur, we zitten allemaal in de auto. Ik achter het stuur, vriend naast me en 2 dochters van 2 en 4 op de achterbank met een bult speelgoed. Een paar ski’s steekt door het skiluik in de achterbank tussen hun door.
We rijden de parkeerplaats van onze flat al bijna af terwijl ik nog snel de meest essentiële reisbagage op som. Gewoon om te checken of we niks vergeten zijn. Ski’s, skischoenen, snowboard, bindingen, snowboardschoenen…. “Snowboardschoenen?” vraagt mijn vriend. “Je bedoelt toch je snowboots? Waar zijn je snowboardschoenen dan?” Ik trap op het rempedaal en kan nog net naar links draaien richting onze schuurdeur. In de schuur staan op de onderste plank van de stellingkast nog mijn snowboardschoenen. Ik pak ook nog snel wat kont-sleetjes mee en alles past er nog net bij in de auto.

Nu gaan we echt op weg, nouja, we moeten ook nog even de bandenspanning van de auto controleren want we zijn nogal zwaar beladen.

5:30 uur, we rijden de Stichtse rotonde op en op de snelweg zijn we dan officieel ‘op vakantie’ en onderweg naar Bolsterlang, joehoe!

Fristi met snoepjes

We rijden via Kassel om de drukte rondom de grote Duitse steden te vermijden. Vanaf Würzburg wordt het steeds wat drukker en nog wat lager bij Ulm staan we eventjes in een kleine file. Zodra we weer lekker rijden krijgt onze jongste dochter een huilbui. Gelukkig rijd ik, dus mijn vriend zit achterstevoren op zijn stoel alles te managen. Het huilen wordt erger en in een split second waarin ik achterom kijk naar mijn 2-jarige dochter zie ik een grote straal braaksel uit haar  komen. De snoepjes en pakjes fristi voor 10 uur ’s ochtends waren dus toch niet zo een goed idee schiet er door me heen. Ik hoor nog een golf braaksel uit haar komen en ergens in de auto terecht komen. En nog een. Ik roep in paniek of ik op de vluchtstrook moet stoppen, maar mijn vriend geeft aan dat het zo dramatisch is, dat mijn dochter een gehele kleding wissel nodig heeft. Dus we kunnen beter op een parkeerplaats stoppen.

Het blijkt uiteindelijk nog bijna 10 kilometer rijden tot aan de eerste parkeerplaats langs de snelweg, terwijl mijn dochter het uitgilt omdat ze helemaal doorweekt is. Gelukkig hebben we ruimschoots ervaring met overgevende kinderen op de heenweg van een vakantie (zomer en winter), dus we zijn na een kwartiertje al weer onderweg. Jongste dochter in schone kleren, oudste dochter heeft haar kinderstoel moeten afstaan en zij zit nu zelf op een jas bovenop een kotsplek in de achterbank. Voordeel is dat ze nu lekker een beetje kan liggen en slapen. Het vieze autostoeltje ligt in twee delen in de achterbak. En ik kan me weer verheugen op het wassen van de stoelhoes op mijn eerste vakantiedag…

Laat de vakantie maar beginnen!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *