Olympische spelen op tv, dus ik…… ga naar het bos

Uitschakeling op de Olympische Spelen

Ik werd wakker met het bericht dat Niek van der Velden al vóór zijn eerste run uitgeschakeld is op de Olympische Spelen. Ik twijfelde gisteren nog of ik de wekker ’s nachts zou zetten om het live te kunnen kijken. Achteraf dus blij dat ik dat niet heb gedaan (helaas).

De kinderen begonnen ’s ochtends al met op de meubels rondhangen, op de grond liggen en ruzie maken. Omdat ik ook nog wat dingen voor mezelf wilde doen vandaag, moesten we echt iets gaan ondernemen. Feit is dat als onze kinderen vermaakt, of nog beter, uitgeput worden, ze daarna lekker rustig zijn. Dus ik ben 8 boterhammen gaan smeren en terwijl ik ze in de broodtrommels deed wist ik nog steeds niet wat we zouden gaan doen. De Postcode Loterij Voordeelagenda kwam tevoorschijn, maar daar staan niet echt leuk dingen in voor écht kleine kinderen (2 en 4 jaar). Uiteindelijk viel de keuze op: een wandeling door het bos. Ook nog eens lekker duurzaam en pedagogisch verantwoord (ihkv: kinderen moeten zich buiten vies kunnen maken).

Lage Vuursche it is

En zo eindigden wij in een stuk bos in Lage Vuursche. De mountainbikers waren gelukkig al klaar met hun tocht over een  uitgezet parcours, want de herkenningslintjes werden net opgeruimd. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel een stel mountainbikers in het bos als ik aan het wandelen ben.
We hebben op de grond dennenappels gezocht (super verantwoord) en verstoppertje gedaan (mijn idee)! Eigenlijk vonden mijn vriend en ik de boswandeling het leukst, de kinderen vonden het wel oké. Marit (4) vond de dennenappels vooral vies. Fenna (2) heeft de hele wandeling niks gezegd en met haar handen in haar zakken door de modder gebanjerd. Ze heeft stevig doorgestapt onder het mom van: hoe sneller ik loop, des te eerder dit alles voorbij is. Zij klaagt nooit, ze vindt alles goed.

En dan nog even door naar de Carnavalsoptocht

Ook dat we na de boswandeling nog naar de carnavalsoptocht in Soest zijn gegaan vond ze prima. De optocht bestond, zoals elk jaar, uit vijf praalwagens. Meer dan genoeg vind ik. We gingen na 30 minuten weer naar huis met wat van-de-vrachtwagen-gevallen speelgoed wat ons werd toegesmeten vanaf een praalwagen. De, ook toegesmeten, zakjes veel te harde jellybeans heb ik allemaal ‘in bewaring’ genomen en toen stiekem weggegooid.

Eenmaal thuis gekomen hebben we heerlijk de biatlon en het schansspringen kunnen kijken. Niet echt interessant maar wel rustgevend. Maar morgen een leukere dag van de Olympische Spelen met het onderdeel Slopestyle dames met Cheryl Maas! Daar ga ik zéker de wekker voor zetten!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *